Leerlingen en studenten van beroepsopleidingen bouwen een Beeld van een Visser bij de Metaalopleiding van het Albeda College op de Heijplaat in Rotterdam. Het idee is van kunstenaar-architect Ger C. Bout. Enthousiasme staat daarbij centraal: geld niet, want dat is er niet.
Het project maakt duidelijk dat onder de grote groep leerlingen en studenten van het beroepsonderwijs veel talent schuilgaat. Ongeacht hun afkomst, overtuiging, cultuur, nationaliteit, achtergrond of oriëntatie, blijkt het samenwerken en het met elkaar een project realiseren goed mogelijk. De bouw van de Visser is er een uitstekend voorbeeld van.
Aan de bouw van de Visser is hard gewerkt. Op 2 Juni wordt het hoogste punt van de Visser bereikt. Dan wordt ook Stichting de Visser gepresenteerd. De Visser wordt in september tijdens de Wereldhavendagen op het Charloisse Hoofd geplaatst. Daarna kan dit project afgerond worden. Stichting de Visser gaat dan aan het werk met een volgend project met als doel het met elkaar in contact brengen van jongeren, het met elkaar laten samenwerken en het van elkaar laten leren met een voor iedereen goed zichtbaar resultaat.
De Visser & Het Vervolg
- De Visser bewijst dat leerlingen en studenten van het beroepsonderwijs tot veel in staat zijn
- De Visser geeft aan dat je met enthousiasme en beperkte middelen veel kunt bereiken
- De Visser is een herkenbaar beeld van en voor iedereen in Rotterdam
- De Visser laat zien dat samenwerken veel mogelijk maakt
- De Visser is het eerste project van Stichting de Visser.
Rotterdam
In en rond Rotterdam wonen en werken veel jongeren van verschillende afkomst, overtuiging, cultuur, nationaliteit of orientatie. Veel van hen, aantallen van 75.000 tot 100.000 worden genoemd, volgen een opleiding aan één van de vele beroepsopleidingen. Rotterdam is een Wereldhaven.
Minder bekend is dat er in Rotterdam zoveel nationaliteiten wonen (meer dan 160), dat het woord Wereldhaven een aparte betekenis krijgt. Veel jongeren hebben contacten over de gehele wereld. Via internet en email vormen die contacten een wereldomvattend netwerk. Dat netwerk biedt interessante mogelijkheden voor de uitwisseling van ervaring en kennis voor en door leerlingen en studenten van het beroepsonderwijs. Stichting de Visser kan hierbij een stimulerende rol spelen: nu met dit project en zeker met een volgend.
De Visser?
Het Beeld van de Visser is 10 meter hoog, 8 meter diep en 20 meter breed. Het is gemaakt van ongever 1000 meter corten-stalen strips van 6 x 75 mm. De basis daarvoor is een draadmodel dat vervaardigd is aan de hand van computertekeningen.
Voor deze tekeningen was het nodig bestaande 3-D tekenprogramma’ s, in eigen beheer, aan te passen. Aan de hand van computertekeningen konden draadmodellen gemaakt worden en aan de hand van die draadmodellen werden de computertekeningen weer aangepast, enz. Zo kon een model ontstaan dat voor iedereen duidelijk was.
Het Beeld wordt gebouwd door leerlingen en studenten van beroepsopleidingen in Rotterdam en omgeving. De Metaalopleiding van het Albeda College speelt daarbij een essentiele rol: daar gebeurt het en daar kan het. Op basis van het kleine model en een paar tekeningen, met name voor het hoofd en de handen, is de Visser gebouwd. Leerlingen en studenten van HBO-opleidingen hebben alles doorgerekend. Hun collega’ s van MBO-opleidingen hebben de strips afgekort, gebogen en gemonteerd. Leerlingen en studenten van de Albeda metaalopleiding hebben daarna alles aan elkaar gelast.
Leerlingen en studenten van diverse beroepopleidingen kunnen op deze manier intensief samenwerken en samen aan een groot project werken. Ook zo kunnen zij van elkaar leren.
De voorbereidingen voor de betonnen fundering zijn in volle gang. Er is een landmeting gedaan door leerlingen en studenten van Albeda bouwtechniek. Er is een sondering uitgevoerd. De procedure voor de aanvraag voor de bouwvergunning is afgerond: de bouwvergunning is verleend. Het werk aan de fundering is begonnen. Ook dat gaat weer op dezelfde manier als bij de bouw van de Visser.
Stichting de Visser heeft als doel om de samenwerking tussen leerlingen en studenten uit het beroepsonderwijs te bevorderen en te stimuleren zodat zij met elkaar kunnen kennismaken, van elkaar kunnen leren en elkaar kunnen inspireren.
De Stichting gaat het netwerk dat is opgebouwd om de Visser te realiseren uitbreiden en kan als platform en intermediair fungeren tussen de beroepsopleidingen. Daarnaast gaat de Stichting gouden en zilveren vissertjes uitreiken aan die jongeren die inspirerend voor anderen zijn geweest. Aan een website wordt gewerkt.
Belangrijk is dat de Stichting en haar werkzaamheden blijven boeien en geen “instituten worden”. Een stimulerende stichting kan voor leerlingen en studenten veel nuttig werk verrichten. Als dat niet lukt of niet meer lukt dan ligt opheffing voor de hand.
Manier van werken
Gangmaker voor het project is kunstenaar-architect Ger C. Bout. De Visser was zijn idee, zijn initiatief en zijn voorstel. Er is en er was geen opdrachtgever. Ook is er, welbewust, voor gekozen om zonder geld te werken.
Zijn werk sluit aan op dat van internationaal vermaarde kunstenaars als John Cage, Christo en Jean Claude, Ann Halprin, Robert Irwin, Dennis Oppenheim en James Turrell en architecten als Frank O’ Gehry en Gerrit Rietvelt o.a.
Voor hem is dit kunstwerk, om het zo maar te noemen, geen doel op zich, maar een middel om leerlingen en studenten van het beroepsonderwijs met elkaar te laten kennismaken, met elkaar te laten samenwerken en elkaar te laten inspireren. Het beeld, zoals het door de kunstenaar-architect wordt opgeroepen in de brochures, vormt het referentiekader, waarbinnen gewerkt kan worden.
Het beeld, dat het Beeld oproept, is zo een belangrijk onderdeel van het project omdat het het bindende element in het gehele proces is. Daarmee is het mogelijk dat veel verschillende betrokkenen, ongeacht hun inbreng, mee kunnen werken aan de totstandkoming van dat Beeld. Door de inbreng van al die verschillende betrokkenen kan het Beeld ontstaan.
Veel scholen en beroepsopleidingen kennen leerbedrijven en zoeken projecten die aandacht trekken. Dat is goed voor het onderwijs, dat is goed voor het project en dat is goed voor het imago van de school of opleiding. Door de mogelijkheden van de diverse leerprojecten te combineren en te coördineren is een project als de Visser mogelijk.
Het zal duidelijk zijn dat een groot project meer mogelijkheden biedt dan een klein project. Er kunnen meer mensen aan meewerken, meer scholen en meer opleidingen. Een groot project trekt mogelijkerwijze meer aandacht. Daarmee ontstaat een win-win situatie voor het onderwijs, voor het project en vooral voor de leerlingen en studenten die daarmee grote kans lopen in de publiciteit te komen.
En het zal ook duidelijk zijn dat dat soort publiciteit een positieve invloed heeft op het zelfvertrouwen van de leerlingen en studenten en gelijktijdig ook op het imago van de beroepsopleidingen. En dat straalt weer door op de gehele opleiding.
Kennismaking met andere leerlingen en studenten van het beroeps-onderwijs, samenwerken en van elkaar leren is noodzakelijk: het komt het zelfvertrouwen ten goede, het vergroot de vakkennis en de mogelijkheden op de arbeidsmarkt. Vooral maakt het duidelijk dat iedereen in Rotterdam dezelfde kansen en mogelijkheden verdient. Stichting de Visser kan daar een belangrijke stimulerende rol in spelen.
De start
Het idee voor de Visser dateert van 1998. Het was oorspronkelijk bedacht voor realisatie in Duinkerken, Frankrijk. Duinkerken ligt direct aan het Kanaal. De stad kent een uitgestrekt waterfront met hoogovens, zware industrie en een uitgebreid havengebied in ontwikkeling.
De waterkeringen daar zijn gemaakt van grote, op elkaar gestorte, betonblokken. Na een paar bezoeken aan Duinkerken ontstond het idee een voorstel voor een Visser te maken.
Het eerste idee voor de Visser betrof een beeld van 120 meter hoog met een hengel van 300 meter, eenvoudigweg om te zorgen dat het vanaf het Kanaal goed zichtbaar zou zijn. Tot een voorstel kwam het niet. De Visser kwam direct daarna terecht bij het Fins Cultureel Instituut in Antwerpen, België en via Antwerpen weer bij de directie van de organisatie voor Helsinki Culturele Hoofdstad in Helsinki, Finland. In Helsinki leek meer mogelijk als in Duinkerken, gezien de ervaring bij eerdere projecten in Finland. Het plan voor de Visser werd aangepast. Een kleinere Visser kon op brede steun rekenen. Dat idee werd uitgewerkt, eerst voor één locatie in Helsinki en later voor een andere.
Het project kwam in beweging. De samenwerking met scholen en opleidingen kwam op gang. Het leek erop dat de Visser in Helsinki gerealiseerd en geplaatst kon gaan worden. Dat bleek later echter, ondanks brede steun en om nog steeds onduidelijke redenen, niet mogelijk: realisatie was geen probleem, plaatsing wel.
Niet lang daarna kwam het project aan de orde tijdens een gesprek met bestuurders van de deelgemeente Charlois onder het motto: “waarom zou je het daar doen, als het hier ook kan”.
Na uitvoerig locatieonderzoek en gesprekken met veel mensen is een voorstel gemaakt. Op basis daarvan is het project op gang gekomen. Via de deelgemeente is contact gelegd met de Metaalopleiding van het Albeda College op de Heijplaat.
Daarna is het draagvlak voor het project snel gegroeid. Diverse scholen en opleidingen zijn er nu bij betrokken en het aantal groeit nog steeds. Ook het aantal bij het project betrokken leerlingen en studenten van beroepsopleidingen en docenten en de staf groeit nog steeds. Inmiddels hebben er al honderden mensen aan het project gewerkt.
De bouwvergunning is verleend. Het hoogste punt wordt op 2 juni bereikt. Als alles naar wens blijft gaan, wordt de Visser naar verwachting in september tijdens de Wereldhavendagen gepresenteerd.
Als over 10 jaar iemand, die erbij betrokken was, terugkijkt, in de lach schiet en zegt dat moeten we nog maar een keer doen, dan is het een goed project geweest.
In samenwerking met
Een project van een dergelijke omvang en een dergelijke complexiteit kan alleen met veel enthousiasme gerealiseerd worden. Geld is daarbij, hoe raar dat ook mag klinken, van ondergeschikt belang: het was er ook niet.
In nauwe samenwerking met veel betrokkenen is het project op gang gekomen. Zonder hun enthousiasme, inzet en betrokkenheid zou dit project niet zo ver zijn.
Met name de deelgemeente Charlois en de Metaalopleiding van het Albeda College, samen met de leveranciers van corten-staal en laselectroden hebben het project op gang gebracht. De groep betrokkenen is daarna snel gegroeid en groeit nog steeds.
Het project is mensenwerk. Ongeacht de organisatie, het bedrijf of de opleiding, gaat het om personen. Zonder die mensen en hun inzet was het project niet op gang gekomen.